Geschreven door Jan Doejaaren
20 jan • Een zanger-pianist weet de nodige letterlijke en gevoelige snaren te raken met zijn onuitputtelijk repertoire.
Als de meeste gasten van de vier hoofdbanklocaties zich verzameld hebben in de ontvangsthal van gebouw Hogehilweg in Amsterdam-Zuidoost, spreekt voorzitter Martin Tokkie het welkomstwoord (
zie videofilmpje). Zijn nieuwjaarsrede met terug- en vooruitblik vind je op pagina 4 van SHiFT-1/2008.
Uitgenodigd door de voorzitter begeeft het gezelschap zich naar het nieuwe AACC-home, weinig prozaïsch aangeduid met Kamer 152. Samen met coördinator Jan van Netten ontsluit Martin de toegang met een ferme mep tegen de strakgespannen papieren versperring.
De een na de ander kijkt de ogen uit. De ruimte ziet er groter uit dan verwacht door toepassing van veel glas en alles is gloednieuw. In de vergaderkamer staat een Wii-console opgesteld; voor de gelegenheid is een beamer ingeschakeld en weldra neemt de AACC-voorzitter voor het oog van de massa de sportieve handschoen op tegen een jongedame van het promotieteam bij een partijtje ‘tennis’, net echt. Die ochtend bericht de pers toevallig dat chirurgen 48% beter presteren na een spelletje Trauma Center op de Wii.
De vaste medewerkers van de Service unit leiden de mensen rond en beantwoorden tal van vragen. Hapjes en drankjes gaan in het rond, over de catering is niemand na afloop ontevreden. Er wordt heel wat afgekletst, zoals dat gaat op recepties en menig groepje wordt vastgelegd door twee geïnspireerde leden van de fotoclub. Tegen halfzeven als het gezelschap zich tegoed doet aan een broodje met kopje soep, brengt de musicus het gehoor met zijn slotakkoorden tot werkelijke extase waarbij uitzinnig wordt meegezongen.
